Stichting Save Ruby's Life ~ Triodos Bank NL06 TRIO 0338630228 ~ KvK 68842376 info@saverubyslife.nl

Spoedopname 27 juni 2017

We hebben afgelopen nacht voor de zoveelste keer doorgebracht op de spoedeisende hulp van het OLVG. Ruby was de afgelopen twee weken een stuk slechter vanwege het gerommel rond haar menstruatie die niet doorbrak maar haar wel heftige pijnen en andere ellende bezorgde. Daar had ze van de huisarts morfine voor gekregen. Dat hielp uiteindelijk wel tegen de pijn maar het is natuurlijk vergif en aangezien haar lichaam moeite heeft met ‘ontgiften’, haar lever werkt dankzij de Borrelia bacterie niet goed, heeft alles wat ze slikt op haar een andere uitwerking dan bij iemand die geen Lyme heeft. In combinatie met de rest van de pijnstillers die ze erbij slikte omdat de morfine alleen niet hielp, het vele overgeven, weinig eten en algehele lichamelijke uitputting zorgde ervoor dat ze gisteravond finaal in elkaar klapte. Ze kon niet meer op haar benen staan zo zwak en duizelig was ze, haar hartslag was boven de 160, ze was kletsnat van het zweet en erg benauwd met veel druk op haar borst. Ook had ze vreselijke last van stuiptrekkingen die altijd erger worden zodra ze slechter wordt. Kortom. Ze was er behoorlijk rottig aan toe en had het gevoel dat ze weggleed in een diep coma.

Ik heb 112 gebeld en de ambulance was er gelukkig snel. Ze hebben meteen een hartfilmpje gemaakt waaruit bleek dat haar hart inderdaad op hol geslagen was maar geen onregelmatigheden vertoonde. Geen hartritmestoornis dus. Nu heeft ze al zeker 10 jaar last van heel hoge hartslag en weten we dat het een symptoom is van de Lyme. Ze kon alleen als een bolletje opgerold op bed liggen en na alles te hebben gecheckt vonden de ambulancebroeders het heel onverstandig om haar zo achter te laten. Dus hebben ze ons naar het OLVG gebracht waar het gelukkig niet druk was en ze meteen geholpen werd. Ze zeiden dat ze nog nooit zoiets hadden meegemaakt en konden haar ziektebeeld niet goed plaatsen. Natuurlijk wisten ze wat de ziekte van Lyme was maar dit hadden ze nog nooit gezien. Tja…what’s new?

Thuis een hartfilmpje maken

In het ziekenhuis troffen we voor de verandering eens een heel lieve jonge arts die opvallend open minded was en meteen aannam dat ze chronische ziekte van Lyme heeft en dat de klachten daar een gevolg van waren. Het hele verhaal van de afgelopen twee, drie weken uitgelegd, nogmaals een hartfilmpje, bloed- en urineonderzoek gedaan en toen begon het lange wachten. Ruby goed ingestopt want het was koud. Bril op tegen het felle licht en proberen tot rust te komen want er werd natuurlijk niets gedaan totdat de uitslagen er waren.

Uit het onderzoek naar een actieve infectie (negatief), bloedarmoede (negatief), mineralen/zouten tekort (negatief), nierfunctie (goed) en TSH (schilkdklierhormoon normaal waarde) was volgens hen alles in orde. Zoals gewoonlijk. Dat had ik de arts al voorspeld omdat de symptomen die ze heeft door de Lyme worden veroorzaakt en ze dat in het ziekenhuis met de test methodes die ze gebruiken niet zullen zien. Ze gaf toe dat dat inderdaad een probleem was in het ziekenhuis met de huidige stand van zaken (WAUW!) maar dat ze met deze testresultaten dus niets kon en mocht doen. Zoals gewoonlijk. Ligt je kind daar doodziek met hevige stuiptrekkingen, maar volgens het ziekenhuis is er niets aan de hand. Maakte ik me vroeger altijd erg kwaad over maar nu weet ik wel beter.

Met andere woorden. Ga maar weer naar huis. Ruby mocht omdat het niet druk was zo lang blijven als ze wilde, totdat ze zich weer sterk genoeg voelde om weg te gaan. Rond een uur of drie heb ik haar in een rolstoel gehesen, taxi besteld en in de stromende regen naar huis gebracht. Nog steeds uitgeput en stuiptrekkend wat de taxichauffeur ook raar vond dat het ziekenhuis haar in deze toestand wegstuurde. Thuis wat gegeten, nog wat met haar gepraat en ingestopt, met Blue gewandeld die dat een heel leuk idee vond zo midden in de nacht en toen zelf naar bed.

Uiteraard heeft ze niet veel kunnen slapen want het is altijd heel emotioneel als je zo ziek bent en veel pijn hebt en niemand kan iets voor je doen. Daar wen je op den duur wel een beetje aan maar het is toch erg angstig en ze voelt zich daardoor altijd enorm alleen en eenzaam. Gelukkig weten we dat er wel degelijk artsen zijn die hier raad mee weten en dat er over niet al te lang een einde aan zal komen want anders had ik nu ook in zak en as gezeten.

27 juni 2017. Kamer nummer 7. Zelfde bed als twee jaar geleden
Souvenir
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmailby feather

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *